نیاز بر درگاه بی نیاز
خدایا ، می خواهم که سر بر آسمان راز و نیاز بگذارم و به سان ابر بهار زار بگریم تا عقده های فشرده در دل را آرام کنم . می خواهم که لوح مکدر دل را بنمایم و ناپاکی های درون را با اشک دیده بشویم و از آلایش ها بگریزم و آیینه ای تمام نما از حقیقت ناب تو باشم و در این تاریکی چشم به نور تو روشن نمایم .
الهی سوزی ست در دل و جوشی است در رگ که از عصاره جانم سرچشمه گرفته و در ناب ترین لحظه که لحظه نیاز بر آستان خدایی توست قلم را می درد . و تنها تو را می خواهد ای به عظمت بی همتا ، و ای به کرامت بی منتها....
خدایا ، خداوندا! شکر و سپاس تو را که این دل خسته بی قرار را از من بودن و من گفتن رهانیدی از نفسانیت آزاد کردی و از زیر فشار کوه غم نجات دادی ...
خدایا ، خداوندا! ماه ، ماه میهمانی توست . ماه مبارک رمضان . چقدر بی حضور رمضان ، آسمان آبی دلهای ما میل به تیرگی دارد و زنگار آینه هامان دست نخورده باقی می ماند .
رمضان ، اگر تو همه ساله نیایی در پرده های سترگ غبار و غفلت برای همیشه از یاد ابدیت خواهیم رفت .
خدایا ! خداوندا ... به درگاهت آمده ام و فقر و بی نواییم را نزد تو آوردم ...
بیش از آنچه به طاعت خود امیدوار باشم ، به آمرزش تو امید بسته ام چرا که آمرزش و مهربانی تو از گناهان من بیشتر است .
خدایا ! خداوندا... از دنیا و هر آنچه در آن است می گریزم و تنها نیاز از تو می خواهم ...
چه شیرین است نیاز بر درگاه بی نیاز تو ... پس مرا در جوار رحمت و عطوفتت سکونت ده که من هماره و همیشه با تو می گویم و با تو نجوا می کنم ... تنها تو ، تنها تو ، تنها تو...
